အဝေးဆိုတဲ့စကားတစ်ခုဖြစ်ဖို့ အဝေးကြီးဆိုတဲ့ ခရီးကိုရောက်ဖို့

ရှည်းလျားလွန်းတဲ့ လမ်းတွေ စတေးရတယ် သည်လိုပဲ စိမ်းလန်းတဲ့

အရိပ်တွေရှိဖို့ သစ်ရွက်ကလေးတွေများစွာက ပြောင်းလဲတတ်တဲ့

လောကထဲ စတေးရတယ် အမြဲစိမ်းလန်းဖို့ ခံစားချက်ဆိုတဲ့

စိတ်တစ်ခုသိဖို့တွေ့နေတဲ့ သည်မြင်ကွင်းလေးတစ်ခုဟာ

ကိုယ့်ရင်ထဲကို စိမ့်ဝင်စတေးရတယ် ဒီလိုပဲ လေပြည်ကြားက

ပြောတဲ့စကားတွေ ကာရန်နဲ့ သည်သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်အဖြစ်

တစ်ယောက်တည်းပဲ အချိန်တိုင်း သူ့အတွက် ခံစားခဲ့ရတယ်

သူဘာမှမသိတယ်